หล่าเอ๊ย ข้าวออกฮวงหน่วงล้ม ก้มก่อง..ลมไกว
เถียงนาไหวไม้ผุพัง สังกะสีตีเพิงฮ้าง
แนมหาทางซ่างมิดม้อย แนมหาฮอยซ่างมิดหมี่..แท้น้อ
จักไปดีมีโชค บ่เห็นโสกหล่ะป่องเทียว
สาวเอ๊ย เดินทางเทียวบ่เหลียวซ้ำ เจ้านำแต่ฮอยฝัน
บ่คิดหันคืนกลับ จับกระแสบ่แวโค้ง
หรือว่าหลงเมืองฟ้า ผญานางบ่ตางต่อ
คิดขึ้นมาพาใจท้อ สายลมหย่ออ้ายฝ่อแฮง ..แถ่ะเด้
สาธุเด้อ ฝากสายลมนำแจ้ง แถลงต่อน้อคำจา
คำผญาที่ว่าวอน ฝากบังอรหวนคอนบ้าง
คืนอีสานบ้านนาเค้า ชายคนเหงาเล่าตั้งต่อ
ยืนแนมทางอยู่พ้อว้อ รอคนไกลจนใจท้อ แล้วน้อเจ้า..คนเหล่าลืม
ภาพและบท #ผญา #อีเกียแดง แห่งรัตติกาล
โอน้อ คำหวานหวานที่ผ่านลิ้น ได้ยินต่อน้อหวานจ๋อย
หล่ะ!เหลือแต่ฮอยที่คอยขม บ่มใน..ให้ใจแป้ว
คักแท้แหล๊วแนวว่าอ้าย มีผู้หมายได้เกี้ยวก่อ
หวานเคยยอปอปั้น สัมพันธ์ร่วมบ่ฮ่วมยิล แล้วน้อ
ชายเอ๊ย ใจสลายแทบตายดิ้น สิ้นท่า..เถิงคราหมอง
ฮักเคยจองป่องเคยเทียว ถืกถอนเกลียวบ่เหลียวซ้ำ
ความระกำกระหน่ำม้าง ดั่งเพลิงผลาญจนใจฝ่อ
บ่อาจงอหล่ะต่อตั้ง สิคืนยั้งได้ดั่งเคย
โอยน้อ บ่อาจเฉยย้อนเคยเว้า ภาพความเก่ามันเนาว์ฝัง
เห็นฮอยหลังที่พังเพ จนหย่างเป๋แล้วเด้อ้าย
หมองทางกายกะหน่ายแล้ว แนวทางใจกะไข้หน่ำ
กินความหมองบนกองช้ำ ถลำล่วงตกบ่วงชาย แท้น้อ
ภาพและบท #ผญา #อีเกียแดง แห่งรัตติกาล
โอน้อ วิถีทางยังงามล้วน สมควรค่า..พาหมาย
แหม่นหล่วงกลายสู่ภายหลัง กะว่ายังคงไว้
คนแดนไกลได้ยอย้อง เห็นคองงามกะตามว่า
บ่ต่างหลังยังเห็นค่า แท้น้อหล่าแหม่นว่าควร
หล่ะในผืนดินทรัพย์สินล้วน มากมวลค่าหล่ะพาเห็น
ธรรมชาติเป็นดั่งเงา ได้กล่อมเกลาเอาเคียงไว้
บ่ได้ไถทำลายม้าง ให้สู่ทางจนสูญเสื่อม
เปรียบเสมือนธรรมเค้า ได้แซมเข้า..เล่าหว่างใน แท้แหล๊ว
ภาพและบท #ผญา #อีเกียแดง แห่งรัตติกาล
หล่าคำเอ๊ย
นั่งสวอยงอยโพนแต้ หลบเลียแผลย้อนแพ้ฮัก
น้ำตาภักดีล้น ของคนแพ้ได้แหว่เวียน
ปานถืกเจี๋ยนแล้วเฆี่ยนฟาด สาดกระสุนจนหมุ่นยับ
เจ้าสำทับจับพิษป้อน ให้หลอนล้มจนบ่มใน โอยเนาะ
คำเอ๊ย บ่าวคนไทยหน้าใสโก้ เจ้าโสย่างสู่ทางเขา น้อ
คงเห็นเงาหล่ะทางฝัน เลยบ่หันหล่ะคืนโค้ง
เปรียบดั่งหงส์ที่คงไว้ ในศักดิ์ศรีย่อมมีอยู่
บ่หมายสู่คู่ทางอ้าย ผู้กายคล้ำน้อส่ำกา ติหล่า
ภาพและบท #ผญา #อีเกียแดง แห่งรัตติกาล/
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น